آریا عظیمینژاد شنبه شب در فرهنگسرای نیاوران در حالی روی صحنه رفت که جامعه موسیقی به سوگ غلامعلی پورعطایی نشسته بود و این آهنگساز و نوازنده اجرای خود را به خنیاگر فقید خراسان تقدیم کرد.
کنسرت “ریشههای واژگون” شنبه شب ۱۲ مهرماه در فرهنگسرای نیاوران اولین شب خود را پشت سر گذاشت. شبی که آریا عظیمینژاد و سید احمد حسینی در بخش اول اجرا با عنوان “خاک” با الهام از موسیقی مقامی کتول در پی خلق فضایی آرام و معنوی برای مخاطبان بودند و در بخش دوم طبق برنامه از پیش اعلام شده با حضور سازهای کوبهای فضایی متفاوت و هیجان انگیزی برای مخاطبان خلق کردند.
آریا عظیمینژاد در آغاز برنامه به دلیل ضرورت پیش آمده چند جملهای صحبت کرد: خیلی خوشحالم که اینجا برای اجرای موسیقی جمع شدهایم ولی خبر بسیار بدی شنیدیم؛ اینکه استاد غلامعلی پورعطایی بدورد حیات گفتند. ما اجرای امشب را به این استاد فقید تقدیم میکنیم.
آریا عظیمینژاد و سید احمد حسین در بخش اول به دونوازی پرداختند و در جاهایی سید احمد آوازهایی از مقام “کله کش” موسیقی کتول اجرا کرد. عظیمینژاد پیشتر اگرچه گفته بود که خودش را نوازنده سه تار – در مفهوم سنتی- نمیداند. اما سه تار آریا، صدای خودش را داشت و در بسیاری از مواقع عظیمینژاد با تکنیکهای منحصر به خودش نوازندگی میکرد و صدایی ایرانی و در برخی موارد ردیف و مایههای آشنایی این موسیقی را مینواخت. آریا کاملا در سبک شخصی خودش نوازندگی میکرد. گاهی موتیفهایی اجرا میکرد تا پر کننده دوتار نوازی و مقام خوانی سید احمد حسینی باشد و گاهی هم ملودیپردازی میکرد و اینگونه مسیر موسیقی گاهی با پنجهها و صدایی سید احمد حسینی پیش میرفت و گاهی با سه تار شیدای آریا عظیمینژاد.
در بخش دوم که با عنوان “افلاک” اجرا شد، ماجرا متفاوت بود؛ فرهاد صفری و حامد دژبراز با کوبهایهایی که صفری ابداع کرده به اجرا اضافه شدند و رَنگ صوتی متفاوتی را شکل دادند.
کنسرت “ریشههای واژگون” به شکلی متفاوت از اجراهای امروز موسیقی ایران به دور از حواشی و هیاهوی بیدلیل در فضایی متفاوت برگزار شد. این کنسرت هم نحوه اجرا و هم مخاطب خاص خودش را داشت. این اجرا و این چیدمان، پیشنهادی بکر و شنیدنی در جریان موسیقی امروز ایران بود.
این برنامه امشب و فردا شب هم ادامه دارد و علاقمندان میتوانند با مراجعه به سایت تیوال بلیت این اجرا را تهیه کنند.
