نخستین مسابقه دوسالانه آهنگسازی احمد پژمان با همکاری سازخانه طهران و با شرکت آهنگسازان جوان ایرانی زمستان امسال برگزار میشود.
اولین نشست خبری دوسالانه آهنگسازی احمد پژمان دوشنبه ۲۴ آذرماه با حضور برگزارکنندگان و داوران این رویداد هنری در محل سازخانه تهران برگزار شد.
احمد پژمان رئیس هیات داوران، امیرهوشنگ کامکار، حمیدرضا دیبازر و امیرحسین اسلامی عضو هیات داوران، امیر هنرمند دبیر دوسالانه و عضو هیات داوران و رضا پرویززاده نماینده شورای سیاستگذاری سازخانه طهران در این نشست خبری ضمن تشریح اهداف و نحوه برگزاری این رقابت آهنگسازی به پرسشهای نمایندگان رسانهها پاسخ گفتند.
احمد پژمان آهنگساز برجسته ایرانی که این رقابتها به نام او نامگذاری شده و ریاست هیات داوران رقابتها را نیز بر عهده دارد در آغاز این نشست در خصوص انگیزه پیوستن به این رویداد هنری اظهار داشت: زمانی که آقایان دیبازر و اسلامی پیشنهاد برگزاری این مسابقات را با من مطرح کردند تمایل نداشتم نامم از این طریق مطرح شود اما وقتی فکر کردم دیدم در زمانی که موسیقی علمی بسیار کم مورد توجه قرار میگیرد، برگزاری این رقابتها فرصت خوبی است برای پرداختن به موسیقی علمی و دو نتیجه مثبت از آن حاصل خواهد شد: یکی اینکه این رقابتها باعث میشود کسانی که در سطح کشور در زمینه موسیقی علمی و موسیقی کلاسیک غربی کار میکنند توجه بیشتری به موسیقی ملی خودمان خواهند داشت. نتیجه دوم اینکه این رویداد میتواند دریچه امیدی باشد برای همه آهنگسازان جوانی که راهی برای عرضه کارهایشان ندارند.
پژمان افزود: ما میخواهیم موسیقی سمفونیک و علمی ما هم به سمت موسیقی ملی ما حرکت کند و من خوشحالم که در حال نزدیک شدن به این هدف هستیم و این اصل مهمی است که شنوندهای که موسیقی ما را میشنود با آن احساس نزدیکی کند و به آن جلب شود.
هوشنگ کامکار عضو هیات داوران دوسالانه آهنگسازی احمد پژمان ضمن ابراز خرسندی از برگزاری مستقل چنین رقابتهایی درخصوص حضور احمد پژمان در این رویداد گفت: مقام استاد پژمان و حضورشان در این رقابتها باعث میشود این مسابقه بر همه جشنوارهها و مسابقات مشابه تسلط داشته باشد. در واقع جوانها میتوانند آثارشان را در این رقابتها عرضه کنند و در کمال آزادی تجارب جدیدشان را عرضه کنند.
کامکار افزود: البته در این دوره از مسابقه قطعات باید برای اجرا با کوئینتت کلارینت تنظیم شوند و علاوه بر آن باید از مصالح موسیقی ایرانی در آن استفاده شده باشد. این مصالح را میتوان از موسیقی ردیف و دستگاهی ایران باشد یا از یک تم محلی.
امین هنرمند دبیر دوسالانه احمد پژمان و عضو هیات داوران، در ادامه نشست از برخی تمایزهای این رقابتها نسبت به جشنوارههای مشابه نام برد و گفت: این رقابتها دارای چند جنبه مثبت است که یکی از آنها ایجاد انگیزه برای تولید اثر است. یعنی هم تمرینی برای خلق اثر هنری است و هم اثری به رپرتوار افزوده میشود.
دبیر دوسالانه احمد پژمان افزود: بعد از پایان رقابتها، کنسرتی برگزار میشود که همه قطعات منتخب در آن اجرا خواهد شد. همچنین آثار برگزیده ضبط شده، به صورت CD منتشر خواهد شد.
حمیدرضا دیبازر عضو هیات داوران نیز به موضوع شرایط سنی شرکت کنندگان اشاره کرد و گفت این شرایط سنتی فقط مربوط به آهنگساز است.
او افزود: طی سالهای اخیر تلاشهای خوبی در زمینه تربیت نوازندگان کلارینت در کشور صورت گرفته که طی همین رقابتها و بعد از اجرای قطعات برگزیده شاهد این پیشرفت خواهیم بود.
در ادامه نشست خبرنگار هنرآنلاین از احمد پژمان پرسید: جنابعالی و استاد کامکار جزو معدود آهنگسازانی هستید که موسیقی محلی ما را وارد موسیقی کلاسیک کردید. چرا موسیقی ایران نتوانست در این زمینه و در عرصه موسیقی کلاسیک جایگاه قابل توجهی کسب کند؟ که پژمان در پاسخ گفت: محیط جامعه ما آماده این رشد هنری نبود. ما در محیطی بزرگ شدیم که جرئت نداشتیم جعبه ویولن را با خودمان توی خیابان حمل کنیم. آن زمان فقط رادیوی ما موسیقی ایرانی پخش میکرد که خیلیها موقع پخش موسیقی رادیو را خاموش میکردند. محیط ما برای این کار آماده نبود در حالی که امثال خاچاطوریان در محیطی مثل کنسرواتوار مسکو بزرگ شدند.
پژمان افزود: الان چه در موسیقی پاپ و چه موسیقی ایرانی شارلاتانبازی مد شده است. هرکس که میخواهد پیشرفت کند باید شارلاتان باشد. انواع رسانهها هم هستند که خوراکشان را از این افراد میگیرند. در حالی که لازم است ما تحت تاثیر چنین رویکرد ناخوشایندی قرار نگیریم.
این آهنگساز درخصوص مشکلات ارکستر سمفونیک تهران در چند سال اخیر، گفت: در ایران، ارکستر در دست رهبر آن است، مثلا یک رهبر جوان را میآورند که تازه میخواهد تجربه کسب کند.
او در همین خصوص افزود: ای کاش ما ارکستر مجلسی و ملی خوبی داشتیم. من چندی پیش ارکستر قطر را از نزدیک دیدم و میتوانم بگویم یکی از بهترین ارکسترهای منطقه است که واقعا برای من جالب توجه بود. وقتی ساز را در تلویزیون نشان نمیدهند چطور میتوان انتظار تشکیل یک ارکستر سمفونیک تاثیرگذار را داشت؟ من واقعا دیگر انتظاری از موسیقی کشورم ندارم، اما خوشحالم که کار موسیقی میکنم و این بهترین اتفاق عمر من است. من چیزی از ارکستر سمفونیک ندیدم که بخواهم افتخار کنم که مثلا کارهایم در ارکستر سمفونیک نواخته میشود.
پژمان درخصوص موضوع موسیقی تلفیقی و رواج آن در موسیقی امروز ایران گفت: موسیقی تلفیقی موسیقی علمی نیست. امکان دارد آثار خوبی در این فضا به وجود بیاید ولی ماندگار نیست.
حمیدرضا دیبازر در ادامه مبحث موسیقی تلفیقی به حاضران گفت: فکر میکنم این نشست خبری بغضی به موسیقی تلفیقی دارد و موضوعاتی مثل به ابتذال کشیده شدن این موسیقی یا علمی نبودن آن مطرح شده که من فکر میکنم باید به این پدیده از دیدگاههای مختلف نگاه کنیم. وقتی میگوییم موسیقی علمی نیست اول باید بگوییم منظورمان از موسیقی علمی چیست؟ آیا یک مداد و یک پاک کن و یک پیانو و آهنگسازی که چند کلمه کنترپوان و هارمونی بداند یعنی تولید موسیقی علمی؟ وقتی میگوییم موسیقی تلفیقی چه آثاری را در این مجموعه طبقه بندی میکنیم؟ ما هنوز مطمئن نیستیم که دقیقا با استناد به چه چیزهایی موسیقی ما ایرانی میشود.
کامکار نیز در ادامه این بحث افزود: در هر نوع موسیقی موسیقی زیبا و با ارزش وجود دارد. موسیقی شاید سمفونی باشد ولی ارزش گوش کردن نداشته باشد یا موسیقی پاپ باشد ولی با ارزش باشد. موسیقی فیوژن هم میتواند با ارزش باشد و هم بیارزش و تهی. موسیقی خوب باید این سه اصل در آن رعایت شده باشد: آهنگساز باید علم آن موسیقی را بلد باشد، خلاقیت داشته باشد و بر مصالحی که به آن اعتقاد دارد تسلط داشته باشد.
