نشست خبری اولین دوره دوسالانه آهنگسازی احمد پژمان با حضور احمد پژمان، هوشنگ کامکار، حمیدرضا دیبازر، امیر اسلامی و امین هنرمند به عنوان هیات داوران این دوسالانه برگزار شد.
امین هنرمند، دبیر اولین دوره «دوسالانه آهنگسازی احمد پژمان» با بیان اینکه شرکتکنندگان باید آثار خود را (پارتیتور) به همراه یک ضبط اولیه از اثرشان تا تاریخ 25 دی به دبیرخانه سازخانه طهران ارسال کنند گفت: «متقاضیان باید کمتر از 30 سال سن داشته باشند و آثار خودر را در قالب یک کویینتت کلارینت و زهی و با استفاده از مصالح ایرانی به دبیرخانه سازخانه طهران ارسال نمایند.»
هنرمند گفت: «به نفرات اول تا سوم به ترتبیب 3، 2 و 1 میلیون تومان جایزه نقدی تعلق میگیرد و برای آثار آنها امکان ضبط و اجرا هم در نظر گرفته میشود.»
به گزارش خبرنگار موسیقی تیوال در ادامه این نشست احمد پژمان که این دوسالانه به نام او نامگذاری شده است گفت: «یکی از اهداف من برای شرکت در چنین برنامهای این بوده که آهنگسازان جوانی که موسیقی علمی و سمفونیک کار میکنند به سمت موسیقی خودمان بیایند و از محتوای موسیقی ایرانی از هر جای ایران که باشد اثری را برای یک آنسامبل کلاسیک بنویسند.» پژمان منظور از مصالح موسیقی ایرانی در این دوسالانه را استفاده از یک تم از هر نقطه ایران، یک مد و یا یک دستگاه در محتوای اثر عنوان کرد. پژمان افزود: «من در قدیم فکر میکردم این اغراق آمیز است که موسیقی ما بسیار غنی است اما بعد 50 سال تجربه کاملا به این باور رسیدم که گوشه گوشه ایران مملو از موسیقیهای قابل ارزش برای تولید اثر است.»
برای مردم موسیقی ای تولید کنیم که بیشتر احساس نزدیکی با آن کنند
احمد پژمان در ادامه این نشست با بیان اینکه من به دنبال مطرح کردن خودم نیستم و به دنبال این ایده هستم که از موسیقی خودمان بیشتر استفاده کنیم افزود: «باید این را جا بیندازیم که موسیقی سمفونیک به سمت موسیقی ملی ما برود و برای مردم موسیقی ای تولید کنیم که بیشتر احساس نزدیکی با آن کنند.» در ادامه این نشست هوشنگ کامکار با ذکر اینکه این دوسالانه با جشنواره فجر متفاوت است گفت: «ما در چنین جشنوارهای در کمال آزادی و بدون هیچ قضاوت قبلی برگزیدگان را انتخاب میکنیم و نکته جالب برای من این است که موسسه سازخانه طهران به صورت مستقل این جشنواره را برگزار میکند و برای من افتخار بزرگی است که در برنامهای که نام استاد پژمان روی آن قرار دارد شرکت میکنم.»
احتمال دارد این مسابقه در سالهای آینده برای گروه ایرانی هم برگزار شود
ژمان در پاسخ به سوال یکی از خبرنگاران در مورد سازیندی این مسابقه اظهار کرد: «احتمال دارد در سالهای آینده حتی برای گروه ایرانی هم این بخش برگزار شود و آهنگسازان برای گروه ایرانی پارتیتور خود را بنویسند، اما در حال حاضر آهنگسازان باید آهنگهایشان را برای کویینتت کلارینت و زهی بنویسند.»
محیط ما محیط هنری نبود
پژمان در پاسخ به این سوال که «چرا موسیقی ما مثل دیگر ملل در این سالیان دراز نتوانسته به طور مناسبی در ارکسترهای سمفونیک استفاده شود و اصول و قواعد خود را در ارکستر کلاسیک داشتهباشد؟» گفت: «یک دلیلش این است که محیط ما محیط هنری نبوده است.» او با بیان اینکه در زمان ما وقتی یک ویولن دستمان بود طوری راه میرفتیم که کسی نبیند افزود: «من یک جعبهای برای سازم پیدا کردهبودم که نشان ندهد یک ساز در دستم است.»
من که چشمم آب نمیخورد اگر ارکستر هم درست شودکاری انجام دهد
در ادامه پژمان در پاسخ به سوالی در مورد ارکستر سمفونیک گفت: «اینجا ارکستر دست رهبر است و اکثر رهبرها در این ارکستر خودخواهیهای خود را داشتهاند و به دنبال شهرت بودند و رهبرهای جوان هم با تجربه کردن در این ارکسترها رهبری را یاد گرفتهاند و من که چشمم آب نمیخورد اگر ارکستر هم درست شودکاری انجام دهد کما اینکه تا به حال کار قابلی انجام نشده است.» قبل از انقلاب شارلاتان بازی درموسیقی کلاسیک و پاپ وجود نداشت او همچنین در مورد نقش دولت در ارکستر سمفونیک که نماد فرهنگ یک ملت است گفت: «دولت فقط برای برگزاری مراسمها و خودنمایی از این ارکستر استفاده میکند و وقتی توجهی به موسیقی نیست انتظاری هم نباید داشت.» او افزود: «کارهای من سالیان دراز است که اجرا نشده و من ناراحت نیستم چون انتظاری ندارم.»
پژمان در ادامه در مورد فضای غالب موسیقایی در کشور گفت: «قبل انقلاب موزیسین های درجه یک بودند که به نوعی محمل همه آنها رادیو بود و شارلاتان بازی درموسیقی کلاسیک و پاپ وجود نداشت اما الان هر کس که میخواهد به موفقیت برسد باید شارلاتان باشد و جای آن هم در شبکه های موجود در اینترنت مهیا است و این خیلی عجیب است که دیگر دولت هم کاسبکار شدهاست ولی میگوید موسیقی باید فاخر باشد.»
