نشست خبری اولین دوسالانه آهنگسازی احمد پژمان، دوشنبه ۲۴ آذر با حضور هوشنگ کامکار، احمد پژمان، حمیدرضا دیبازر ، امین هنرمند و امیرحسین اسلامی در سازخانه طهران برگزار شد.
به گزارش سایت انجمن موسیقی در ابتدای این نشست احمد پژمان به عنوان رئیس هیات داوران این دوسالانه گفت: سال قبل دوستانم آقای دیبازر و اسلامی پیشنهاد برگزاری این دوسالانه را مطرح کردند و من دوست نداشتم که چیزی بنام من باشد؛ اما وقتی بیشتر فکر کردم دیدم از آنجا که محیط موسیقی علمی و به خصوص موسیقی ایرانی مبتنی بر موسیقی علمی آوانگارد شده تصمیم گرفتم این کار را انجام دهیم .
وی ادامه داد: خوشبختانه از طریق دوستانم متوجه شدم که اکثر دانشجویان موسیقی دانشگاه هنر مشغول نوشتن قطعاتی برای شرکت در این مسابقه هستند که برای من خبر بسیار خوشحال کننده ای است.
این آهنگساز افزود: برگزاری چنین دوسالانه آهنگسازی دو نتیجه بسیار مهم دارد اول اینکه کسانی که موسیقی علمی کلاسیک کار می کنند توجه خود را به موسیقی ایرانی بیشتر خواهند کرد و دوم اینکه شرکت بسیاری از آهنگسازان جوان که فضایی برای ارائه کارشان ندارند باعث دلگرمی و امید بیشترشان درعرصه آهنگسازی می شود.
پژمان بیان داشت: من به هیچ عنوان قصد مطرح کردن خودم را ندارم اما از طرفی هم دوست دارم ایده هایی که در موسیقی وطنمان وجود دارد در چنین آثاری مورد استفاده قرار گیرد.
این آهنگساز همچنین در مورد ویژگی های آثار ارسالی به این دوسالانه اظهار داشت: آثار آهنگسازان جوان بر اساس چند ویژگی در این دوسالانه مورد ارزیابی قرار می گیرد که یکی استفاده از مصالح موسیقی ایرانی و دیگری برخورداری از تکنیک مناسب است.
وی در ادامه گفت: آهنگسازان نسل ما در محیطی بزرگ شده ایم که محیط چندان هنری نبود و من زمانی که ویلن دستم می گرفتم خجالت می کشیدم. به خاطر دارم زمانی که با تیمور پورتراب در خانهشان واقع در سرسبیل می خواستیم تمرین کنیم با ترس از آنجا می گذشتیم و من جعبه ای درست کرده بودم که مشخص نباشد ویلن در آن است. درواقع موسیقی کلاسیک دراجتماع مقبولیت چندانی نداشت و این شرایط با شرایط امروز ما متفاوت است. اما آهنگسازانی چون خاچاطوریان که در مسکو بزرگ شده بودند محیط مساعدتری نسبت به نسل ما داشتند.
پژمان اظهار داشت: ما قبل از انقلاب موزیسین های درجه یکی داشتیم که پاتوقشان رادیو بود و شارلاتان بازی چه در حوزه موسیقی پاپ و چه موسیقی ایرانی وجود نداشت اما نمی دانم امروز چه شده که شارلاتان بازی مد شده تا بوسیله آن افراد خودشان را مطرح کنند.
این آهنگساز در پاسخ به سوالی درباره موسیقی تلفیقی گفت: موسیقی تلفیقی ، موسیقی علمی نیست که البته می تواند علمی باشد اما من هنوز نمونه ای با این ویژگی نشنیده ام .
در ادامه این نشست هوشنگ کامکار نیز در خصوص این دوسالانه گفت: برگزاری چنین دوسالانه ای از این نظر جالب توجه است که به طور مستقل از سوی یک موسسه خصوصی برگزار می شود و ارتباط خاصی با جایی ندارد که این نکته برای من جای خوشحالی دارد؛ ضمن اینکه مقام استاد پژمان همه چیز را برای من می پوشاند و وقتی من را برای این کار دعوت کردند با افتخار پذیرفتم که در ترکیب داوری این دوسالانه قرار گیرم.
وی افزود: جوانها با میل و رغبت در این دوسالانه آهنگسازی شرکت می کنند و فشاری از جایی وجود ندارد؛ ضمن اینکه داوری ها نیز بدون هیچ گونه دخالتی از سوی مراکز دولتی انجام می شود. ما ۵ نظر مختلف هستیم که در کنار هم نشسته ایم و مجموع آراء ما آثار برگزیده را انتخاب خواهد کرد.
این آهنگساز بیان داشت: در هر نوع موسیقی، نمونه های با ارزش ،با تکنیک و زیبایی وجود دارد و هر کس گفت اثری سمفونیک ساخته ام دلیل بر این نمی شود که اثری ارزشمند ساخته است؛ ما در همین موسیقی پاپ نمونه هایی بسیار عالی داریم که زیبا هستند و خود من از آنها لذت برده ام. در موسیقی فیوژن هم می تواند اینگونه باشد.
وی ادامه داد: استاد پژمان به درستی اشاره کردند اثری که ساخته می شود باید سه ویژگی تکنیک، خلاقیت و آگاهی نسبت به مصالح به کار گرفته شده را دارا باشد.
امین هنرمند دبیر این دوسالانه نیز گفت: گمان نمی کنم ترکیب سازی که امسال برای آثار مشخص شده در سالهای بعد نیز ثابت بماند . در هنگام داوری با توجه به جایگاه داوران و تسلطشان به موسیقی کلاسیک کارهایی انتخاب می شوند که دراین چارچوب بگنجند.
وی ادامه داد: اولین اتفاق مثبت در برگزاری چنین دوسالانه ای ایجاد انگیزه برای تولید یک اثر در میان آهنگسازان جوان است این درحالی است که بعد از داوری ها، ما یک کنسرت را نیز از آثار منتخبان برگزار خواهیم کرد که می تواند جنبه آموزشی بسیار خوبی برای این دوستان داشته باشد.
هنرمند افزود: از آنجایی که این آثار قرار است در قالب یک سی دی نیز منتشر شوند این تجربه کاملی خواهد بود و از همین منظر با بخش رقابتی جشنواره موسیقی فجر تفاوت دارد.
حمیدرضا دیبازر نیز در بخش دیگری از این نشست گفت: هیچ تاکید خاصی بر سن شرکت کنندگان در دوسالانه نداریم؛ همچنین باید این توضیح را نیز در مورد سوال یکی از خبرنگاران که در مورد معدود بودن نوازندگان ساز کلارینت عنوان کرد باید بگویم که مدرسان کلارینت خوبی در حال حاضر مشغول فعالیت هستند و این حوزه روز به روز بیشتر تقویت می شود.
وی درباره موسیقی تلفیقی گفت: من به استناد ۳۰ سال تجربه در حوزه موسیقی تلفیقی گمان می کنم نباید واژگان کارکرد کلی پیدا کنند. ما هنوز در همین جمع ۵ نفره خودمان تعریف دقیقی از موسیقی ایرانی نداریم و جوامع علمی نیز تعریفی در این مورد ارائه نکرده اند در واقع ضرورت تاریخی ایجاب می کند تا ما ابتدا تعریفی علمی از هر یک از این واژه ها ارائه کنیم تا بتوانیم درباره علمی بودن یا نبودن آنها قضاوت داشته باشیم.
امیرحسین اسلامی نیز در ادامه گفت: از متن فراخوان شاید این شائبه بوجود بیاید که آهنگسازان، خود نوازندگان را باید مشخص کنند در حالی که اینگونه نیست .آنسامبلی از طرف سازخانه طهران مشخص می شود که همه این آثار را بنوازد.
وی افزود: به نظرم باید اینجا نکتهای را درباره موسیقی تلفیقی عنوان کنم تا رفع شبهه شود. بر روی موسیقی تلفیقی کاری اتفاق نیفتاده تا وجوه علمیاش مشخص شود و هنوز عوامل ساختاری و اصولش مکتوب و ثبت نشده است.
