مشاور استاندار گلستان گفت: بنیاد فرهنگی هنری «محمدرضا لطفی» در گرگان راهاندازی شود.
علی نصیبی دقایقی پیش در گفتوگو با خبرنگار فارس در گرگان ضمن تسلیت درگذشت «استاد محمدرضا لطفی» به خانواده آن مرحوم و جامعه هنری اظهار داشت: تشکیل و راهاندازی بنیاد فرهنگی هنری «محمدرضا لطفی» میتواند زمینه اعتلای بیش از پیش موسیقی گرگان را فراهم کند. وی با بیان اینکه رحلت جانگداز این هنرمند تأسف جامعه فرهنگی و هنری گرگان را برانگیخت، تصریح کرد: در حال حاضر بسیاری از مسئولان و فعالان فرهنگی و هنری گلستان پیگیر تکریم ایشان در زادگاهش هستند. این فعال فرهنگی و اجتماعی افزود: زندگی و فعالیتهای فرهنگی و هنری این موسیقیدان برجسته ایرانی میتواند برای نسل جوان الگوی بسیار مناسبی باشد. نصیبی با بیان اینکه علاقه استاد لطفی به این آب و خاک و بازگشت ایشان به ایران و احساس تکلیف به کشور پس از سالها میتواند برای نسل جوان الگوی مناسبی باشد، ابراز داشت: در زمان جنگ تحمیلی و انقلاب علاوه بر اینکه افرادی اسلحه به دست به مصاف مستقیم با دشمنان رفتند عدهای نیز پشت جبهه با فعالیتهای فرهنگی و هنری خود نقش آفرین بودند که نمیتوان این مهم را نادیده گرفت. وی با اشاره به اینکه استاد لطفی با فعالیتهای فرهنگی و هنری خود خدمت بزرگی انجام داد، خاطرنشان کرد: در احادیث و روایات داریم که حب وطن نشانه ایمان است، علاقه استاد لطیفی به گرگان و احساس دِین به زادگاهش را نباید نادیده گرفت ایشان بارها اعلام کردند علاقه وافری به انجام کارهای ماندگار برای گرگان و گلستان دارند که این نکته مثبت استاد بود. مشاور جوان استاندار گلستان بیان داشت: تلاشهای استاد در زمینه اعتلای فرهنگ و هنر همچنین تربیت نسل جدید موسیقی برای کشور تا زمانی که توان بدنی داشتند به عنوان یک الگوی شایسته در خور تحسین است. نصیبی استاد لطفی را یکی از مفاخر گرگانزمین و گلستان برشمرد و ادامه داد: شهرت ایشان منحصر به ایران نبود بلکه مرزها را درنوردیده و در قارههای مختلفی همچون اروپا و آمریکا زبانزد بود. وی با ابراز تاسف از اینکه در زمان حیات این هنرمند بهره لازم در راستای موسیقی گرگان انجام نشد، گفت: امیدواریم با تشکیل بنیاد فرهنگی هنری «محمدرضا لطفی» در گرگان نام این هنرمند برای نسلهای بعدی زنده نگاه داشته شود. این فعال فرهنگی و اجتماعی خاطرنشان کرد: در نخستین جشنواره شهروند ماندگار در گرگان از محمدرضا لطفی به عنوان شهروند برگزیده و تاثیرگذار گرگانی نام برده شد. نصیبی از مسئولان خواست تا حمایت لازم در چاپ و انتشار کتابهای مرتبط با ابعاد شخصیتی این استاد فرهیخته همکاری لازم را داشته باشند و اظهار داشت: رسانهها نیز با تهیه و ساخت فیلم مستند از زندگی وی ابعاد شخصیتی این استاد بزرگ را برای نسل جوان تبیین کنند.
محمدرضا لطفی موسیقیدان ایرانی بامداد روز جمعه 12 اردیبهشت دار فانی را وداع گفت. وی که سال 1325 در گرگان به دنیا آمده بود، استاد نوازندگی تار و سه تار و آهنگسازی صاحب سبک در حوزه موسیقی ایران بود. لطفی تحصیلات موسیقی را در هنرستان موسیقی ایران نزد استادانی چون علی اکبر شهنازی و حبیب الله شهبازی ادامه داد و پس از آن به دانشکده موسیقی رفت و محضر استادانی چون نورعلی برومند، عبدالله دوامی و سعید هرمزی را دریافت. او در 18 سالگی (1343) جایزه نخست موسیقیدانان جوان ایران را به دست آورد. این استاد نوازندگی تار و سه تار در سال 1353 به عضویت گروه علمی دانشکده موسیقی درآمد و در همین سال همکاری خود را با رادیو آغاز کرد. لطفی حدود یک سال و نیم مدیر گروه موسیقی دانشکده موسیقی هنرهای زیبای تهران بود. و پس از استعفا از این سمت در سال 1354 گروه موسیقی «شیدا» را راهاندازی کرد. گروه موسیقی «شیدا» به همراه گروه موسیقی «عارف» به سرپرستی حسین علیزاده در اعتراض به رژیم پهلوی از همکاری با رادیو انصراف دادند و کانون موسیقی «چاووش» را راه انداختند. این کانون پیش از پیروزی انقلاب ایران در سال 1357 کار تولید تصنیفهای انقلابی را آغاز کرد. در این کانون علاوه بر لطفی و علیزاده هنرمندانی چون پرویز مشکاتیان، علی اکبر شکارچی، محمدرضا شجریان، شهرام ناظری، هوشنگ ابتهاج و … حضور داشتند. بسیاری از کارشناسان موسیقی ایران کانون چاووش را نقطه عطفی در موسیقی ایران میدانند و معتقدند که تولیدات این کانون در زمره بهترین آثار موسیقی سنتی ایران قرار دارند. لطفی که یکسال از بیماری سرطان رنج میبرد، طی ماههای گذشته چندبار در بیمارستان بستری شد. از جمله آلبومهای محمدرضا لطفی میتوان به «به یاد عارف» (بیات ترک)، «چهره به چهره» (نوا)، «سپیده» (ماهور)، «چشمه نوش» (راست پنجگاه)، «جان جان» (سهگاه)، «معمای هستی» (شور)، «عشق داند» (ابوعطا)، «رمز عشق» (ماهور)، «گریه بید» (سهگاه-اصفهان)، «قافلهسالار» (نوا-راست پنجگاه)، «پرواز عشق» (سهگاه-اصفهان)، «خموشانه» (ابوعطا-بیات ترک)، «چهارگاه»، «به یاد درویش خان» (تکنوازی سهتار)، «یادواره استاد نورعلی برومند» (گروه همنوازان شیدا، دستگاه شور)، «همیشه در میان» (بداهه نوازی تار و سهتار در شور و دشتی)، «بال در بال» (شعر و موسیقی با ه.ا.سایه)، «تنها یک خاطره» (بداهه نوازی تار و سنتور همراه با فرامرز پایور)، «وطنم ایران» (اجرای گروه همنوازان شیدا، 1387) و «ای عاشقان» (اجرای گروه همنوازان شیدا در بیات اصفهان, 1388) اشاره کرد.
