مجموعه آلبومهای ˝احوالات موسیقی˝ شامل چهار اثر مستقل موسیقیدانان جوان کشور است که تاکنون در مسند آهنگساز اثر مستقلی منتشر نکردهاند.
جمعه هفتم شهریورماه مجموعه موسیقایی “احوالات شخصی” در شهرکتاب مرکزی از رونمایی شد.
این مجموعه شامل چهار اثر از چهار موسیقیدان جوان است که فعالیتهای بسیاری انجام داده و برای اهالی موسیقی نامهای آشنایی هستند ولی تاکنون در مسند آهنگساز اثر مستقلی منتشر نکردهاند.
آلبوم “گذر” به آهنگسازی و نوازندگی سیاوش روشن، “گمانه” با تنظیم و آهنگسازی سهیل پیغمبری، “مناظری که از قاب میگریزند” به آهنگسازی و نوازندگی رسول پورسنگری و “بیواژه گفتگو” اثری به آهنگسازی سه تار نواز توانمند، سپیده مشکی.
این چهار اثر تحت عنوان اولین سری از مجموعه “احوالات شخصی” توسط خانه هنر منظومه خرد با مدیریت هنری علی صمدپور تولید شده است.
تاکنون تنها این جملات از زبان ناشران این مجموعه نگاشته شده است: هنرمندان این مجموعه تکنوازان یا آهنگسازان انتخاب شدهای هستند که در مقابل یک سفارش سهل ممتنع قرار گرفتهاند؛ سفارشی با گسترهی: هیچ آدابی مجوی / هرچه میخواهد دل تنگت بگوی. در واقع تهیه اثری که شخصیترین بیان موسیقاییشان در آن باشد و سلیقه عمیقِ دورنیشان بدون توجه به خواستههای مخاطبِ مثالی یا تخیلیشان در آن نمایان شود.
حاصل نزدِ ما که سفارشدهنده بودهایم، هربار تنها شگفتی بود. هربار در هنگام شنیدنِ کار که داغ داغ از استودیو در میآمد، با بیان هنری، شخصی و مستقلی از هر هنرمند مواجه شدیم که بازتابندهٔ حال و احوال درونیتر و امکانات بالقوهٔ موسیقی این دوران بود.
امیدواریم این مجموعه که شاید بتوان آنها را خودنگارهای موسیقایی این دوره دانست، هوای تازه به باغ موسیقی بدمد.
تاکید این پروژه بر انتخاب هنرمندانی بوده که ایدههایی با زیباییشناسی خاص و منحصر به فرد داشتند و البته تاکنون بطور مستقل در مسند مولف اثری منتشر نکردند.
اینکه نتیجه چنین پروژهای چه خواهد بود بعد از انتشار آلبوم قابل بحث و نظر خواهد بود ولی آنچه که قابل توجه است اهمیت سرمایهگزاری روی هنرمندان جوانی است که برادری و تواناییشان را در عرصه نوازندگی ثابت کردند و بگونه نواختند که بتوان حداقل ریسک خلق یک آلبوم شخصی را به آنها سپرد.
این مجموعه با عنوان “احوالات شخصی” دعوت به شنیدن صداهایی تازه است. از این مجموعه پیشتر تک آهنگهایی منتشر شده بود که تا حدودی بیانگر حال و هوای هر آلبوم بود. ظاهرا هدف خلق یک موسیقی بدیع فارغ از دعواهای قدیمی و تا حدودی بیفایده سنت و مدرنیسم در موسیقی ایران بوده است. از نگاه آوانگارد رسول پورسنگری تا ردیف نوازی سپیده مشکی در این مجموعه گواه این نکته است.
