سازخانه طهران | اخبار هفته - یادداشت امیر اسلامی در سوگ محمدرضا لطفی

استاد عزيز

تو كه خود “قافله سالار” هنر موسيقي بودي، چون پروانه عاشقي “بال در بال” گونه در “سپيده” دم روزي كه تو لايق نامش بودي “پرواز خموشانه” اي كردي و ما تنها حيرانيم كه “رمز عشق” تو چه بود كه در جريده عالم چون “معماي هستي” شد.

تو كه “به ياد عارف” و “به ياد درويش خان” و “يادواره استاد نورعلي برومند” را به نشان قدرداني از اساتيد خود منتشر كردي، “عشق داند” كه “هميشه در ميان” ما خواهي ماند و نواي “چاووش” تو جاويدان خواهد ماند.

“راست پنجگاه” و “چهارگاه” تو “تنها يك خاطره” نيست بلكه “جانِ جان” موسيقي اي است كه تو در اعماق وجودمان نهادي.

تو برايمان نماد “چهره به چهره” طاهر بودي و “گريه بيد” ت امانمان را بريده بود.

“چشمه نوش” تو به باورم مي رساند تا به زبان آورم كه “وطنم ايران” است و بزرگاني چون حافظ و فردوسي و كسائي و شهناز و لطفي در خاك آن خفته اند.

نواي “اي عاشقان” تو تنها يك موسيقي نبود و تو تنها يك موسيقيدان نبودي، بلكه ضامن حيات موسيقي ايران و به تمام معنا عاشقي بودي كه در سايه هنر خود سوختي.

بزرگ مرد موسيقي ايران سفرت به خير، اما بدان كه داغ غمت به دلمان تا ابد مينشيند و قلبمان به سختي به آرامش مي رسد.

يكشنبه براي آخرين بار به ديدارت خواهيم آمد تا يك صدا بخوانيم:

نامدگان و رفتگان از دو كرانه زمان

سوي تو مي دوند هان اي تو هميشه درميان

پيش تو جامه در برم نعره زند كه بر درم

آمدمت كه بنگرم گريه نمي دهد امان

اي گل بوستانسرا از پس پرده ها درآ

بوي تو مي كشد مرا وقت سحر به بوستان

آه كه مي زند برون از سر و سينه موج خون

من چه كنم كه از درون دست تو مي كشد كمان

پيش وجودت از عدم زنده و مرده را چه غم

كز نفس تو دم به دم مي شنويم بوي جان

امير اسلامي